บล็อกคนมันซวยยยยยยยVer.เคี้ยวไม่มีจน

เอาล่ะ....

เอาล่ะ.....

เอาล่ะ....(อีกซักที)

ต่อไปนี้จะเป็นการเซด{said}

หลายท่านคงสงสัย...ทำไมผมถึงพูดหยาบพูดแล้วไม่พอมันยังเสือกเอามาใส่บล็อก

เอาล่ะต้องทำความเข้าใจกันก่อน....

การพูดหยาบเนี่ย...มันไม่ใช่นิสัยนะครับ....แต่มันเป็นสันดาร

(แล้วทำไมเอ็งถึงใช้คำหยาบในบล็อก)

ในบล็อกนี้ไม่ใช่ว่าจะมีแต่เรื่องให้อ่านแตในเรื่องก็ยังแฝงข้อคิดด้วย

(แม้ว่า10เรื่องจะเจอที)

ทุกอย่างในบล็อกนี้มีทั้งจริงและไม่จริง(ถ้าจริงผมจะบอกไว้ชัดเจน)

ตัวละครเกือบทุกตัวมีตัวตนจริงๆ  ในบล็อกนี้ผมเขียนในสิ่งที่ผมเจอะเจอในชีวิต

(และอีกหลายคนก็คงจะเจอกันมั่ง)แต่แน่นอนว่าผมคงไม่เขียนในเนื้อเรื่องอย่าง

เดียวผมใส่ความรู้สึก(ที่มีในตอนเจอะเจอเช่น  เอนทรี่ลูกเสือกที่เดิน100เมตร

เป็น1กิโลนั้นในใจตอนนั้นผมคิดอะไรผมก็เขียนไปอย่างนั้น "ร้อยเมตรบ้างพ่อมันสิ")

ฉะนั้นผมจะพูดในสิ่งที่ผมคิด

บางคนบอกว่าผมเป็นคนขวานผ่าซาก(ผมก็ยอมรับในเรื่องนี้เพราะผมเป็นคนเปิดเผย

มีครั้งหนึ่งผมเคยมีแฟน(ไม่ครั้งหนึ่งล่ะหลายครั้ง)เขาบอกผมว่าผมพูดตรงเกินไป)

บางคนบอกว่าผมไม่ค่อยจะให้เกียรติคน(แฟนคนที่2หลังจากเลิกกับแฟนคนแรก

ที่เลิกกันไปด้วยเหตุผลสุดคลาสสิค"คุณดีเกินไป"พูด)...เท่านั้นแหละสิ่งที่ผมคิด

ในหัวก็ออกมาจากปาก"งั้นเหรอ...เกียรติของคนอยู่ตรงไหนล่ะ...อยู่ที่การศึกษา

งั้นเหรอ?อยู่ที่มีเงินมีทองงั้นเหรอ?...เราจะบอกอะไรเธอให้เกียรติของเราอยู่ที่

การกระทำไม่ใช่ที่ชื่อเสียงเงินทองหรือการศึกษาถ้ารวยมีชื่อเสียงแต่ไม่ทำประโยชน์

อะไรเลยรอแต่โกงกินบ้านเมืองนั่นคือคนไม่มีเกียรติเข้าใจมั๊ย?".............

และแล้วผมก็เลิกกับเขาเพราะพ่อเขาเป็นนัขการเมืองตามที่ผมบอกแป๊ะ

และอาจอีกหลายกรณีเช่นผมเรียกไดโนเสาร์ว่า"เหี้ยโบราณ"จนถูกตัดเกรด

เฮ้อ...ไม่รู้จะพูดยังไงคนเราถ้าไม่พูดในสิ่งที่ตนคิดมันก็เหมือนกับ

"นิรัตถังวะ  กะลิงตะรัง  เหมือนท่อนไม้ที่ถูกทิ้งไว้ในป่าหาประโยชน์อันใมได้"

(ยืมท่านสุบัญฑิตZoobanditมา)

อ่านะไหนๆก็ยืมแล้วก็ยืมให้คุ้ม

คนเรามีชีวิตอยู่แค่ข้าวคำเดียวอย่าง กินข้าวอยู่ดีๆสำลักข้าวตาย

ฉะนั้นอยากทำอะไรก็ทำเถอะ

มีอะไรอยู่ในใจก็จงพูดออกมาอย่ารีรอเวลาไม่งั้นอาจจะไม่ได้พูด(ยืมมาจาก

ว.วชิรเมธี)

ฉันใดก็ฉันนั้นผมก็ชอบที่จะพูดในสิ่งที่ตนคิดในทันทีจนเป็น"สันดาร"ไปซะแล้ว

ฉะนั้นหลายท่านก็คงจะไม่คิดมากในสิ่งที่ผมเขียนในบล็อกทั้งหมด

ขอให้เข้าใจว่า"ผมเขียนจากเรื่องจริงผสมจินตนาการ"ก็แล้วกัน

ผมเจอมาสารพัดทำให้ผมยืนมาอยู่ได้ถึงขนาดนี้

ไม่ว่าจะโดนกีดกันการวาดรูปจากพ่อแม่

การถูกแฟนบอกเลิกด้วยเหตุผมคลาสสิค

"เธอดีเกินไป"

หรือแม้แต่

"เธอเลวเกินไป"

จนตอนนี้ผมต้องเดินทางสายกลางหรือที่เรียกว่า"มัสมันปติปาทา"

(Zoobandit: มันสมันพ่อสิมัฌิมาปติปาทาโว้ย)

****************

อันเนื่องมาจากมีเพื่อนมาโวยและไม่เข้าในความคิดของผม

****************